وَلَئِنْ أَذَقْنَٰهُ رَحْمَةًۭ مِّنَّا مِنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَٰذَا لِى وَمَآ أَظُنُّ ٱلسَّاعَةَ قَآئِمَةًۭ وَلَئِن رُّجِعْتُ إِلَىٰ رَبِّىٓ إِنَّ لِى عِندَهُۥ لَلْحُسْنَىٰ ۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِمَا عَمِلُوا۟ وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍۢ ﴿٥٠﴾
سوێند به خوا ئهگهر ئادهمیزاد خێرو خۆشی بهسهردا بڕێژین و پێ بچێژین، له دوای ئهو تهنگانهیهی که تووشی هاتبوو، به متمانهیهکی زۆرهوه دهڵێت: ئهمه بهرهنجی شانی خۆم پهیدام کردووه و خوا خۆشی دهوێم، وا بزانم قیامهت زۆر دووره و ڕهنگه ههر نهشبێت، خۆ ئهگهر بمگێرنهوه بۆ لای پهروهردگارم، ئهوه دڵنیام که خۆش و ناز و نیعمهتم لای ئهو: بۆ ئامادهیه، بێگومان ئهوانهی که بێ باوهڕ بوون ئهو کارو کردهوه ناشیرینانهیان دهخهینه ڕوو و ههواڵیان پێ دهدهین، ههروهها سزای سهخت و دژوارو ناخۆشیان پێ دهچهژین له ناو دۆزهخدا.
