Andolsun şiddetle çekip alanlara.
Ve neşeli neşeli yürüyenlere.
Ve işi tedbirle yapanlara.
O gün, bir sarsıntıdır, sarsar.
Ardından bir sarsıntı daha gelir çatar.
Yürekler, belinleyip korkar.
Onlar derler ki: Çukura atıldıktan sonra mı dirileceğiz de çıkacağız?
Ufalanmış bir kemik yığını haline geldikten sonra mı olacak bu iş?
Öyleyse derler, bu, pek ziyanlı bir dönüş.
Halbuki o, bir tek haykırış.
Derken onlar dümdüz bir yerde toplanırlar.
Gelmedi mi Musa'ya ait söz sana?
Hani Rabbi, kutlu Tuva vadisinde nida etmişti ona.
Git Firavun'a, şüphe yok ki o, azdı.
De ki: İster misin temizlenmeyi.
Ve sana Rabbinin yolunu göstereyim de korkasın, saygı duyasın?
Derken ona en büyük delili göstermişti.
Oysa yalanlamıştı, karşı gelmişti.
Sonra da geri dönmüştü de koşup gitmişti.
Derken halkı toplamıştı da bağırmıştı.
Ben, sizin en yüce Rabbinizim demişti.
Derken Allah onu, dünyada da, ahirette de azaplandırarak helak etmişti.
Şüphe yok ki bunda bir ibret var korkanlara.
Sizi yaratmak mı daha güç sizce, yoksa göğü yaratmak mı? Onu kurdu.
Tavanını yücelti, düzüp koştu.
Ve gecesini kararttı, kuşluk çağını meydana çıkarttı.
Ve yeryüzünü de bundan sonra yaydı, döşedi.
Oradan suyunu, otlağını çıkarıp meydana getirdi.
Sizin ve hayvanlarınızın faydası için.
Derken o pek büyük felaket gelip çatınca.
İnsan, o gün anlar, hatırlar neye çalıştığını.
Ve cehennem, belirtilir görene.
Dünya yaşayışını üstün tutmuşsa,
Artık cehennemdir onun yeriyurdu.
Ve ama kim, Rabbinin durağından korkup da nefsi, dileğinden çekmişse.
Şüphe yok ki cennettir onun yeriyurdu.
Senden sorarlar kıyameti, ne vakit kopacak?
Sen, onu ne bilirsin ki ne anlatacaksın?
Onun sonu, Rabbine aittir, o bilir.
Sen ancak, korkanı korkutansın.
Onu gördükleri gün, bir akşamcık yaşamışa dönerler, yahut da günün kuşluk çağı.
