Pasha erërat që ngrejnë shumë pluhur,
Dhe ata të cilët notojnë lehtë,
Ajo që u premtohet, njëmend është e vërtetë,
Shpërblimi e dënimi do të ndodhin me siguri!
pasha qiellin me rrugë yjesh,
Ju nuk i keni fjalët më një,
Nga ai (besimi) është larguar kush është larguar,
U shkatërrofshin (lakmuesit)!
Të cilët janë mbytur në injorancë,
Pyesin: “Kur do të vijë dita e gjykimit?”
Atë ditë kur do të digjen në zjarr,
Shijone dëniminnnn tuaj – kjo është ajo që e keni kërkuar më shpejt.
Të devotshmit, me siguri, do të vendosen në kopshte dhe burime,
Do të marrin atë çka do t’u dhurojë Zoti i tyre, sepse ata më parë kanë qenë mirëbërës,
Vetëm pak, natën, kanë fjetur.
Kurse në agim janë lutur për falje të mëkateve,
Kurse në pasurinë e tyre kanë pjesë edhe ata që lypin edhe ata që nuk lypin.
Argumentet në tokë janë për të bindurit,
Si edhe në vet ju, a nuk e shihni?
Kurse në qiell keni furnizimin dhe atë që u premtohet.
Pasha Zotin e qiellit dhe të tokës, kjo është e vërtetë, ashtu siç është e vërtetë se ju flisni!
A të ka arritur rrëfimi për musafirët e nderuar të Ibrahimit,
Kur hynë dhe thanë: “Paqe!” Dhe ai u tha: “Paqe, o njerëz të panjohur!”
Dhe ai shkoi, pa u hutuar, te familja e vet dhe solli një viç të majmë,
Ua afroi dhe u tha: “A nuk hani?”
Dhe u dridh nga frika prej tyre “Mos u frikëso!”, i thanë, dhe e përgëzuan me një djalosh të dijshëm.
Kurse gruaja e tij u paraqit duke klithur e gërvishur fytyrën, “Vallë, a unë – tha një plakë shterpë!”
“Ashtu ka thënë Zoti yt, ithanë ata, Ai është i urtë dhe i gjithëdijshëm”.
“Po çka thuani ju o të deleguar?” – u tha (Ibrahimi),
“Ne jemi dërguar te një popull mizor” i thanë ata,
T’i mbulojmë ata me gurë – topa dheu,
I shenjuar te Zoti yt si teprues në të këqia”.
Dhe Ne, kush qe aty nga besimtarët, i nxorrëm,
Por aty gjetëm vetëm një shtëpi muslimane,
Dhe aty kemi lënë shenj për ata që frikësohen nga dënimi i padurueshëm.
Edhe te Musa, kur e dërguam te Faraoni me argumente të qarta,
E ai, duke shpresuar në forcën e vet, i ktheu shpinën dhe tha: “Është magjistar ose i marrë”!
Dhe e kapëm atë dhe ushtrinë e tij dhe i hudhëm në det. Ai e pat merituar.
Edhe te Ad-i, kur mbi ta lëshuam erën shkatërruese,
Pranë çfarëdo sendi që kaloi, asgjë nuk kurseu, të gjithë i shndërroi në kalbësirë.
Edhe te Themudi, kur iu tha: “kënaquni edhe një kohë!”
Dhe u treguan kryelartë ndaj urdhërit të Zotit të vet, prandaj i përfshiu vetëtima që e panë me sytë e tyre,
Dhe nuk mundën as të ngrihen e as të mbrohen.
Edhe populli i Nuhit, shumë kohë më parë, ai, njëmend ishte një popull i mbrapsht.
Ne kemi ngritur qiellin me forcën tonë, por me të vërtetë mundemi edhe më tepër.
Edhe tokën e kemi shtruar – çfarë shtruesi i mirë!
Dhe prej çdo sendi kemi krijuar nga një çift, ndoshta do të mendoni.
“Prandaj, shpejtoni te All-llahu, unë nga ai jam (i dërguar) t’iu tërheq vërejtjen haptazi.
Dhe mos bëni tjetër Zot me All-llahun, unë jam nga ana e Tij t’iu tërheq vërejtjen haptazi!”
Dhe ashtu, as atyre më përpara nuk u ka ardhur asnjë profet e të mos thonë: “Është magjistar ose i marrë!”
Ose ia linin njëri-tjetrit me porosi. Jo, por ata janë njerëz që e kanë tepruar,
Prandaj hiqu sish se nuk do të qortohesh,
Dhe vazhdo e këshillo, se këshillimi, me të vërtetë, u bën dobi besimtarëve.
Kurse exhinët dhe njerëzit nuk i kam krijuar për tjetër vetëm se të më adhurojnë.
Nuk kërkoj prej tyre furnizim as që dëshiroj të më ushqejnë.
All-llahu është me të vërtetë furnizuesi më i madh, i fortë i pathyeshëm!
Ata të cilët kanë bërë mizori e kanë dënimin siç u takon shokëve të tyre, andaj le të mos më ngutin,
Të mjerët ata mosbesimtarë për atë ditë që u premtohet!
