Ata janë ajete të Librit të qartë!
Ti mbase do ta shkatërrosh veten përse ata nuk janë besimtarë?
TË kishim dashur do t’u kishim zbritur atyre një argument nga qielli para të cilit do t’i ulnin kokat.
Atyre nuk u ka ardhur asnjë vërejtje e re nga i Gjithmëshirshmi e të mos ia kthejnë shpinën.
Ata gënjyen, pra do tu vinë pasojat e asaj me çka ata tallen.
A nuk e shohin tokën prej së cilës bëjmë të mugullojnë gjithë llojet e bimëve fisnike.
Në këto, vërtet, ka argumente. Megjithatë shumica prej tyre nuk besojnë.
Kurse Zoti yt është, me të vërtetë, i dashur dhe i mëshirshëm.
Kur Zoti yt thirri Musaun të shkojë te populli mizor.
Popullit të Faraonit, ndoshta e përmban veten,
Ai tha: “O Zot, kam frikë mos më trajtojnë si gënjeshtar.
Se do të më ngushtohet krahërori dhe gjuha do të më lidhet, andaj ma jep edhe Harunin si profet,
Se unë atyre u kaj një faj dhe frikohem se po më mbysin”.
“Po si jo, - tha Ai, - shkoni të dy me argumentet tona. Ne jemi me ju, ju dëgjojmë.
Ejani te Faraoni dhe thuani: “Ne jemi Profetë të Zotit të botërave,
Lëri Izraelitët të vijnë me ne!”
“A nuk të kemi rritur, - tha, - në mesin tonë sa ishe fëmijë, dhe, a s’i kalove aq vjet të jetës sate ndër ne?
Dhe ti bëre veprën që e bëre dhe përsëri e mohon”
“Atë e bëra atëherë, - u përgjegj,- kur isha i humbur,
Prandaj, ika prej jush sepse u frikësova prej jush, kurse Zoti im më dhuroi urtësi e më bëri një nga profetët.
Ndërsa, mirësia që po ma përmend, mos është ajo që robërove izraelitët?”
“E kush është Zoti i botërave?” – tha Faraoni.
“Zoti i qiejve dhe i tokës dhe gjithë çka ka në mesin e tyre, nëse besoni, - i tha (ky).
“A po dëgjoni”, - u tha atyre përreth
“Zot i juaj dhe Zoti i prindërve, të parëve tuaj”, (tha Musa).
“Me të vërtetë, - tha Faraoni, - Profeti që u është dërguar është i marrë.”
“Zoti i lindjes dhe perëndimit dhe gjithë ç’ka në mes tyre, nëse jeni të mençur”, tha (Musa).
“Nëse pranon tjetër Zot, përveç meje, - tha (Faraoni) – do të jesh vërtetë një i burgosur”
“A edhe nëse të sjell argumente të qarta”, - e pyeti (Musa)
Ai tha: “Hajde, sille nëse flet të vërtetën!”
Dhe Musa e hodhi shkopin e vet, kur qe, ai – gjarpër i vërtetë.
E luajti dorën, e ajo, për ata që e shikonin, ishte e bardhë.
“Ky vërtet qenka magjistar i ditshëm – i tha parisë që e rrethonte (Faraoni).
Me magjitë e tij dëshiron t’iu përzë nga toka juaj, çka po urdhëroni ju?”
“Lëre atë me gjithë vëlla dhe dërgo nëpër qytete, të mbledhin.
Tërë magjistarët e dijshëm, t’i sjellin këtu”,
Dhe magjistarët u mblodhën në ditën dhe vendin e caktuar.
Popullit iu tha: “A jeni të një mendimi, të bashkuar
Që të jemi me magjistarët, nëse dalin fitimtarë!”
Kur erdhën magjistarët i thanë Faraonit: “A do të kemi shpërblime nëse dalim ngadhnjimtarë”?
“Po, - tha ai, - dhe atëherë do të më jeni më të afërt”.
Musa u tha: “Lëshone atë që dëshironi ta lëshoni”!
Dhe ata i lëshuan litarët dhe shkopinjtë e tyre duke thënë: “me madhërinë e Faraonit, ne vërtetë do të jemi fitimtarë”.
Edhe Musa e lëshoi shkopin e tij, i cili menjëherë përbiu gjithë çka kishin improvizuar ata.
Magjistarët ranë në sexhde, iu përulën.
“Ne i besuam Zotit të gjithpërbotshëm, thanë ata.
Zotit të Musaut dhe të Harunit”.
“I besuat atij, - tha (Faraoni) para se t’u jap unë leje. Ai është mësues juaj i vjetër që u ka mësuar magjinë, por ta dini mirë, do t’ua prejë duart dhe këmbët përkryq, dhe të tërëve do t’iu gozhdoj (do t’u vërë në kryq)”.
“S’ka rëndësi – i thanë, - ne do t’i drejtohemi Zotit tonë,
Ne shpresojmë se do të na falë Zoti ynë mëkatet tona, se ne jemi besimtarët e parë”.
Ne i shpallëm Musaut të dalë natën me njerëzit e mi. Do t’ju pasojnë
Kurse Faraoni dërgoi nëpër qytete kasnecët
Ata, me të vërtetë, janë shumë pak
dhe janë të zemëruar në ne
por ne për çdo gjë jei të kujdesshëm
dhe ne, i përzumë nga kopshtet dhe krojet,
prej pallateve dhe depove të bukura
Ashtu ishte, dhe Ne ato ua lëmë trashëgim izraelitëve.
Dhe i arritëm ata me të lindur të diellit,
Pasi që e panë njëri-tjetrin, shokët e Musasë thirrën: “na zunë”.
“Assesi, - tha (Musa), me mua është Zoti im që do të më udhëzojë”
Ne e frymëzuam Musanë t’i bjerë me shkopin e tij detit, ai u shpërnda dhe çdo anë u bë si mal i madh.
Atje pastaj i afruam të tjerët,
Shpëtuam Musanë dhe të gjitëh ata që ishin me të,
Kurse të tjerët i mbytëm në ujë.
Për këto, ka argumente, por shumica nuk besuan,
E Zoti yt është i plotëfuqishëm dhe i mëshirshëm.
Lexoju historinë e Ibrahimit,
Kur i tha babait të vet dhe popullit të vet: “Çka adhuroni ju”?
Ata iu përgjigjen: “Adhurojmë idolin dhe gjithmonë i lutemi”.
Ai u tha: “A ju dëgjojnë kur u drejtoheni atyre,
A keni prej tyre dobi ose dëm”?
“Jo”, - thanë, - por kështu e dijmë se kanë vepruar të parët tanë”,
“A i keni parë, - tha, - ata që i adhuroni ju?
Ju dhe të parët tuaj të vjetër”.
Ata, vërtet, janë armiqtë e mi, përveç Zotit të botërave,
I cili më krijoi mua dhe më udhëzoi,
I cili më ushqen dhe për ujë s’më përmallon,
I cili kur sëmurem më shëron,
I cili më bën të vdes dhe pastaj më ngjall,
I cili, shpresoj, se do t’më falë mëkatet e mia në ditën e gjykimit.
O Zot, më shpërble me urtësi dhe më shtjer në udhën e të mirëve.!
Më bën të përmendem për të mirë te të tjerët,
Më bën një nga ata që do ta shpërblesh me xhenete.
Më fal edhe babën tim, ai me të vërtetë ishte një nga të humburit,
Mos më bën merak ditën kur njerëzit ringjallen,
Atë ditë kur s’të bën dobi as pasuria e as fëmiu,
Vetëm ai që vjen te All-llahu me zemër të shëndoshë.
Dhe të devotshmëve do t’u afrohet xhenneti,
Kurse xhehennemi do t’u dëftohet të humburve
Dhe, do t’u thuhet: “Ku janë ata që i adhuronit
A mund t’iu ndihmojnë juve ose vetes në vend të All-llahut?”
Pra, ata me bashkmendimtarët e tyre që janë në rrugë të gabuar, do të hidhen në xhehennem.
Edhe tërë ushtria e djallit,
Ata në xhehennem duke u grindur thonë,
“Për All-llahun! Ne vërtetë kemi qenë në humbje të sigurt,
Kur u kemi barazuar me Zotin e gjithpërbotshëm,
Neve na humbën kriminelët,
Andaj, s’kemi as ndërmjetës,
Të ishim kthyer edhe një herë do të bëheshim besimtarë!”
Në këto ka argumente, por shumica sish s’besuan,
E zoti yt është i vërtetë i plotëfuqishëmdhe mëshirëplotë.
Populli i Nuhit profetët i konsideroi gënjeshtarë.
Kur u tha vëllau i tyre, Nuhi, “Kujdes! Frikësohuni (All-llahut)”!
Unë jam për ju, vërtet, Profet i sigurt,
Frikësohuni All-llahut dhe më dëgjoni mua!
për këtë nuk kërkoj prej jush ndonjë shpërblim, se shpërblimin mund të ma japë vetëm Zoti i gjithpërbotshëm.
Frikësohuni All-llahut më dëgjoni mua!” –
I thanë: “A të besojmë ty që të pasojnë të ndytët, të mjerët”?
“Unë s’di, - tha, - se ç’bëjnë ata”.
“Ta dini se të gjithë, vetëm para Zotit tim, do të japin llogari,
Unënuk i përzë besimtarët.
Unë jam vetëm një, i cili ju tërheq vërejtjen haptaz!”
“Nëse nuk heq dorë, o Nuh, - i thanë, - me siguri do të shtypesh me gurë”.
“O Zot, - tha, - populli im më quan gënjeshtar.
Andaj Ti gjykona mua dhe ata, dhe më shpëto, mua me besimtarët që janë me mua!”
Dhe Ne e shpëtuam atë dhe kush ishte me të ngarkuar në anije,
Pastaj i mbytëm në ujë ata që mbetën.
Për këtë ka argumente, por shumica prej tyre nuk besuan,
Kurse Zoti yt është, vërtet i fuqishëm dhe mëshirëplotë.
Edhe Ad-i profetët i quajti gënjeshtarë.
Kur Hudi, vëllau i tyre, u tha: “A s’i frikësoheni (All-llahut)?”
Unë jam, me sigur, Profeti juaj,
Prandaj, frikësohuni All-llahut dhe dëgjomëni!
Për këtë nuk kërkoj prej jush kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë Zotii botërave.
E ju ngritni çudira në çdo maje kodre, e të tjerët i përqeshni,
Dhe ngritni pallate sikur dot ë jetoni përjetë,
Por kur dënoni, dënoni si mizor.
Frikësohuni All-llahut dhe dëgjomëni mua,
Frikësohuni atij, i cili u pajis me çka e dini vet,
U jep gjë të gjallë dhe djem,
Unë, seriozisht, i frikësohem dënimit tuaj në Ditën e madhe”. –
Ata i thanë: “Ne njëlloj e kemi, këshillove ti apo jo”.
Kështu ishte edhe me popujt e lashtë,
Dhe ne nuk do të jemi të dënuar.
Ata vazhduan të trajtojnë si gënjeshtar, andaj ne i shfarosëm. Ky është një mësim, por shumica prej tyre nuk ishin besimtarë,
Kurse Zoti yt është, vërtet, i fuqishëm dhe i mëshirshëm.
Edhe Themudi profetët i ka konsideruar rrenacakë.
Kur vëllau i tyre, Salihu, u tha: “A nuk i frikësoheni (All-llahut)?
Unë jam për ju, pa dyshim, Profet i vërtetë;
Prandaj frikësohuni All-llahut dhe dëgjomëni mua!
për këtë nuk kërkoj prej jush kurrfarë shpërblimi, mua do të më shpërblejë Zoti i përbotshëm.
A do të mbeteni këtu të sigurtë,
Në kopshte dhe ndër kroje e burime,
Në toka të mbjellura, pemishte me fryte të pjekura.
Ju me mjeshtëri të rrallë latoni shtëpi në kodra.
Pra, frikësohuni All-llahut dhe më dëgjoni mua!
E mos dëgjoni urdhërat e atyre që i teprojnë të këqiat,
Të cilët në tokë nuk bëjnë mirë, por, sjellin shkatërrim”.
Ata i thanë: “Ti je vetëm një i magjepsur.
Ti je njeri, si edhe ne; prandaj sillna një mrekulli nëse je i sinqertë”.
“Qe, kjo është deveja, - tha ai, - në ditë të caktuar do të pijë ajo edhe ju,
Dhe mos i bëni asnjë të keqe që t’iu përfshijë edhe juve vuajtja e Ditës së madhe!”
Mirëpo, ata e therrën atë e pastaj u penduan,
Por dënimi i përfshiu. Kjo, vërtet, është mësim, por shumica prej tyre nuk besuan,
Kurse Zoti yt është, me të vërtetë, i fortë dhe i mëshirshëm.
Edeh populli i Lutit profetët i quante gënjeshtarë.
Kur u tha vëllau i tyre, Luti: “A s’i frikësoheni All-llahut”?
Unë jam me siguri Profeti juaj,
Prandaj frikësouni All-llahut dhe dëgjomëni mua!
për këtë nuk kërkoj prej jush kurrfarë shpërblimi. Mua do të më shpërblejë Zoti i botërave.
A ju, veç tërë botës, çoni dashur me meshkuj,
E gratë tuaja, që Zoti juaj i krijoi për ju, i lini anash? Ju jeni popull që kaloni çdo kufi”,
Ata i thanë: “Nëse nuk heq dorë, o Lut, me siguri do të jesh i përzënë”.
“Unë, - tha, - jam prej urrejtësve të veprimeve tuaja.
“O Zot, më shpëto mua dhe familjen time nga ajo që bëjnë ata!”
Dhe ne e shpëtuam atë dhe tërë familjen e tij,
Përveç plakës e cila mbet me ata,
E pastaj të tjerët i shfarosëm.
U lëshuam një shi, shi i tmerrshëm për ata të cilëve u është tërhequr vërejtja;
Ky është mësim, por shumica prej tyre nuk besuan.
Ndërkaq Zoti yt është i mëshirshëm dhe fuqiplotë.
Edhe banorët e Ejkës profetët i trajtonin gënjeshtarë.
Kur u tha Shuajbi: “Si nuk frikësoheni?
Unë jam, pa mëdyshje, Profet i vërtetë,
Prandaj, frikësohuni All-llahut dhe dëgjomëni mua!
Unë jam me siguri profet i juaj.
Peshoni drejt dhe mos e lini mangut!
Edhe në peshojë matni me drejtësi,
As njerëzve mos ua cenoni të drejtat e tyre dhe mos bëni krime e shkatërrime në tokë,
Frikësohuni atij, i cili, u ka krijuar juve dhe popujt e lashtë!”
Ata i thanë: “Ti je vetëm një njeri i magjepsur”,
Edhe ti je njeri si ne; dhe për ne ti je, vërtet, gënjeshtar,
Por ti nëse flet të vërtetën lëshona nga qielli një dënim!”
Zoti im tha, - e di mirë se ç’bëni ju!
Dhe ata vazhduan ta trajtojnë si gënjeshtar, prandaj i përfshiu dënimi nga retë; ai dënim ishte një ditë e tmerrshme.
Ky është mësim, por shumica prej tyre nuk besuan,
Kurse Zoti yt është, vërtetë, i Gjithfuqishëm dhe Mëshirëplotë.
Kur’ani është, pa dyshim, shpallje e Zotit të gjithë botërave
E solli i besuari Xhebrail
Në zemrën tënde, të bëhesh thirrës, lajmëtar,
Në një gjuhë të qartë arabe.
Ai është përmendur në librat e profetëve të mëparshëm.
Vallë! A nuk iu mjafton atyre fakti se për këtë dinë dijetarët izraelitë?
Po t’ia shpallim edhe ndonjë tjetri joarab,
E ai t’ua lexojë, atyre, prapë ata nuk do t’i besonin.
Ja, ashtu ne e fuqim në zemrat e mëkatarëve.
Ata nuk do të besojnë në të derisa nuk përjetojnë dënimin e padurueshëm,
Që do t’u vijë papritmas, atëherë kur ata nuk e presin,
Dhe do të thonë: “A do të kemi pak afat”?
A e shpejtojmë dënimin tonë,
A e pe, po nëse i lëmë edhe ca vite të tëra,
E pastaj t’i gjejë ajo me çka u kërcënohet,
Çka do të kenë dobi nga ato kënaqësi të jetës.
Ne nuk kemi shembur asnjë fshat para se t’u vijnë ata të cilët u kanë tërhequr vërejtjen,
T’ua përkujtojmë; Ne nuk kemi qenë mizorë.
Kur’anin nuk e sjellin djajtë,
Nuk ta merr mednja që ta bëjnë ata këtë. Ata s’kanë mundësi.
Ata nuk munden assesi as ta dëgjojnë.
Përveç All-llahut, prandaj, mos iu lut tjetër Zoti e të jesh nga ata që do të jenë të maltretuar!
Tërheqi vërejtjen familjes sate më të afërt,
Dhe jij më i afërt ndaj besimtarëve që të pasojnë!
Po nëse nuk të dëgjojnë, ti thuaju: “Unë s’kam asgjë me ato çka veproni ju”,
dhe ki mbështetje në të Fuqishmin, të Gjithmëshirshmin,
I cili të sheh kur ngrihesh,
Të kryesh faljne, namazin, me të tjerët
Sepse, Ai, vërtet, sheh dhe dëgjon çdo gjë.
A t’iu tregoj unë se kujt i vijnë djajtë?
Ata i vijnë çdo gënjeshtari, mëkatari.
Ata përgjojnë dhe më së shumti gënjejnë,
Kurse poetët, ata kanë ithtarë të mbyturit në mëkate.
A nuk sheh se ata bredhin luginave.
Me përjashtim të atyre që besojnë dhe vepra të mira punojnë, dhe që e përmendin All-llahun shpesh, dhe dalin ngadhnjimtar pas padrejtësisë që u bëhet. Mizorët do të marrin vesh se në çfarë humnere po hyjnë.
