Kur Dielli të humbë shkëlqimin,
dhe kur yjet të rrëzohen (errësohen),
dhe kur malet të lëvizin,
dhe kur devet mbarsë të mbeten pa çoban (të pakujdes),
dhe kur shtazët e egra të tubohen,
dhe kur shpirtërat bashkohen me trupëra,
dhe kur vajza e varrosur për së gjalli, do të pyetet
për çfarë faji është mbytur,
dhe kur të shpërndahen listat (librat e veprave të njerëzve),
dhe kur qielli zhvendoset,
dhe kur të flakërojë skëterra,
dhe kur të afrohet xhenneti,
çdokush do të di për veprat që ka përgatitur.
Dhe – betohem në yjet – që perëndojnë
të cilët lëvizin dhe zhduken nga shikimi (horizonti),
dhe në natën kur bie terri,
dhe agimin kur gdhinë (zbardhëllon drita).
Me të vërtetë, Kur’ani është fjala e të Dërguarit fisnik (Xhebrailit),
të fuqishëm, të çmuar nga Zoti i Arshit (Kozmosit)
të cilin e dëgjojnë (engjëjt) dhe është i besuar (i madh).
E shoku juaj (Muhammedi), nuk është i marrë.
Ai (Muhammedi) e ka parë qartë (Xhebrailin) në horizont,
dhe, kur është fjala për Shpalljen, ai (Muhammedi) nuk është dorështrënguar (nuk e mshehë atë),
dhe Kur’ani nuk është fjalë e djallit të mllkuar,
e, kah po ia mbani (me këto mendime)?!
Ai (Kur’ani), është vetëm këshillë, për tërë botën (njerëzit):
për ata nga ju që duan rrugën e vërtetë,
e ju nuk mund të dëshironi (të drejtën), përveç atëherë kur dëshiron Perëndia, Zoti i gjithë botërave!
