Betohem në Ditën e Kijametit
dhe betohem në shpirtin e atij që e qorton vetveten.
A mendon njeriu që nuk do të mund t’ia mbledhim eshtrat e tij?
Po si jo, Ne mundemi me ia bë majet e gishtave ashtu si i ka pasur.
Por, njeriu dëshiron të gabojë përderisa të jetë gjallë,
e pyet: “Kur do të jetë Dita e Kijametit?”
Kur syri (shikimi) të shqetësohet nga frika
dhe Dielli e Hëna të bashkohen,
atë ditë njeriu, thërret: “Ku të ikim?”
Atë ditë, strehimi është te Zoti yt,
atë ditë, njeriu informohet për veprat që i ka punuar, si dhe për ato që i ka lëshuar,
njeriu vetë do të dëshmojë kundër vetvetes,
madje – edhe në qoftë se i paraqet arsyetimet e veta, (ato nuk pranohen).
Mos nxito në të lexuarit e Kur’anit me gjunë tënde,
Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’ani), për ta lexuar atë (si është).
E, kur ta lexojë Xhebraili atë (Kur’anin), përcille ti leximin e tij,
e pastaj, Ne do ta shpjegojmë.
Po, me të vërtetë! Ju e doni këtë jetë,
kurse, për jetën tjetër nuk keni kujdes.
Atë ditë – disa fytyra do të shkëlqejnë,
në Zotin e tyre do të shikojnë;
atë ditë – disa fytyra janë të mrrolura,
e dinë që do t’i gjejë fatkeqësi e madhe.
E, shiko! Kur të vijë shpirti në fyt,
dhe thërret: “A ka shërues?”
dhe ai do të bindet se ai është çasti i ndarjes
dhe këmba me këmbën lidhen,
atë ditë do të sillet të Zoti yt:
“Ai nuk ka besuar dhe nuk është lutur (falë namaz),
por ka mohuar dhe është shmangë,
e pastaj ka shkuar te të afërmit (familja) e tij, duke u krenuar”.
Mjer për ty! Mjer për ty!
E, përsëri: Mjer për ty! Mjer për ty!
Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa obligime (pa përgjegjësi)?
A s’ka qenë njeriu së pari pikë fare (sperme) që hudhet lehtë,
pastaj u bë gjak i doçkuar, nga i cili, Ai (Perëndia), e ka krijuar dhe e ka formur të plotë.
Dhe, prej tij i bëri çiftet: mashkullin e femrën,
e, vallë, Ai krijuesi, a nuk ka fuqi edhe t’i ngjallë të vdekurit?”
