فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ ٱلْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَىٰ مَوْتِهِۦٓ إِلَّا دَآبَّةُ ٱلْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنسَأَتَهُۥ ۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ ٱلْجِنُّ أَن لَّوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ ٱلْغَيْبَ مَا لَبِثُوا۟ فِى ٱلْعَذَابِ ٱلْمُهِينِ ﴿١٤﴾
Lɑ Tõnd pʋlemgã sẽn wɑ n tɑ tɩ kũum nɑ n pɑɑm-ɑ wã, bũmb kɑ wilg ɑ kũumã rẽndɑ mogd sẽn dɩt ɑ rɑsɑɑrã, lɑ ɑ sẽn wɑ n vik n lʋɩ wã, zĩn-dãmbã vẽneg n bãngɑme tɩ bãmb sã n dɑ miẽ sẽn solge, b kõon n pɑẽ naon-fɑɑgdgã pʋgẽ ye.
