وَأَقْسَمُوا۟ بِٱللَّهِ جَهْدَ أَيْمَٰنِهِمْ لَئِن جَآءَهُمْ نَذِيرٌۭ لَّيَكُونُنَّ أَهْدَىٰ مِنْ إِحْدَى ٱلْأُمَمِ ۖ فَلَمَّا جَآءَهُمْ نَذِيرٌۭ مَّا زَادَهُمْ إِلَّا نُفُورًا ﴿٤٢﴾
തങ്ങളുടെ അടുത്ത് ഒരു താക്കീതുകാരന് വരുന്ന പക്ഷം തങ്ങള് ഏതൊരു സമുദായത്തെക്കാളും സന്മാര്ഗം സ്വീകരിക്കുന്നവരാകാമെന്ന് അവരെക്കൊണ്ട് സത്യം ചെയ്യാന് കഴിയുന്നതിന്റെ പരമാവധി അവര് അല്ലാഹുവിന്റെ പേരില് സത്യം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു. എന്നാല് ഒരു താക്കീതുകാരന് അവരുടെ അടുത്ത് വന്നപ്പോള് അത് അവര്ക്ക് അകല്ച്ച മാത്രമേ വര്ദ്ധിപ്പിച്ചുള്ളൂ.
