وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِۦ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَىٰ مَآ أَنفَقَ فِيهَا وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا ﴿٤٢﴾
അവന്റെ ഫലസമൃദ്ധി (നാശത്താല്) വലയം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അവ (തോട്ടങ്ങള്) അവയുടെ പന്തലുകളോടെ വീണടിഞ്ഞ് കിടക്കവെ താന് അതില് ചെലവഴിച്ചതിന്റെ പേരില് അവന് (നഷ്ടബോധത്താല്) കൈ മലര്ത്തുന്നവനായിത്തീര്ന്നു. എന്റെ രക്ഷിതാവിനോട് ആരെയും ഞാന് പങ്കുചേര്ക്കാതിരുന്നെങ്കില് എത്ര നന്നായിരുന്നേനെ എന്ന് അവന് പറയുകയും ചെയ്ത്കൊണ്ടിരുന്നു.
