وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًۭا ۗ قَالَ يَٰقَوْمِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُۥ ۖ قَدْ جَآءَتْكُم بَيِّنَةٌۭ مِّن رَّبِّكُمْ ۖ فَأَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَٱلْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَٰحِهَا ۚ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌۭ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿٨٥﴾
بۆ هۆزی مهدیهنیش (شعیب)ی برایانمان نارد، ئهویش پێی وتن: ئهی قهوم و هۆزو گهلم تهنها خوا بپهرستن، چونکه جگه لهو زاته خوایهکی ترتان نیه، ئهوهته بهڕاستی بهڵگهو نیشانهی ڕوونتان لهلایهن پهروهردگارتانهوه بۆ هاتووه، کهوابوو له کێشانه و پێوانهدا (فێڵ و تهڵهکه مهکهن) و مافی خۆی بدهنێ، شتی خهڵکی سووک مهکهن و بێ نرخ تهماشای مهکهن، تۆوی فهساد و تاوانباری و گوناه له زهویدا مهچێنن دوای چاکساز بوونی، ئهوانه چاکتره بۆتان ئهگهر ئێوه باوهڕدارن.
