და როცა ვარსკვლავები ჩამოცვივდება,
და როცა მაკე აქლემები უპატრონოდ დარჩება.
და როცა მხეცები შეიყრებიან,[1]
და როცა ზღვები აალდება,[1]
და როცა სულები დაწყვილდებიან,[1]
და როცა ცოცხლად დამარხულ ჩვილ გოგონას კითხავენ,
თუ რომელი ცოდვისთვის მოიკლა?[1]
და როცა დავთრები გაიშლება,[1]
და როცა ჯოჯოხეთი აგიზგიზდება,
და როცა სამოთხე დაახლოვდება,[1]
(მაშინ) გაიგებს სული თუ რა გაუმზადებია.[1]
არა, ვფიცავ, ვარსკვლავებს, რომლებიც (დღისით) ქრებიან და (ღამით) ისევ ბრუნდებიან;
(ორბიტაზე) მოძრავთ და ქრობადთ,
ასევე (ვფიცავ) ღამეს, როცა შემოდის სიბნელით და ისევ უკუ ბრუნდება,
და ცისკარს, როცა ინათებს,
რომ, ჭეშმარიტად, ის (ყურანი) არის პატივდებული შუამავლის[1] (მიერ ჩამოვლენილი) სიტყვა,
ძლევამოსილისა, ‘არშის მფლობელის წინაშე პატივდებულისა.
მას ჰმორჩილებენ ზეცის მკვიდრნი,[1] არის სანდო.[2]
და თქვენი მეგობარი,[1] არ არის შეშლილი.
მან მართლაც იხილა იგი ნათელ ცის კაბადონზე.[1]
და ის არ არის ძუნწი იდუმალის უწყებაში.[1]
და ის არ არის განდევნილი სატანის სიტყვა.[1]
ის მხოლოდ შეგონებაა სამყაროთათვის.[1]
(განსაკუთრებით) მათთვის, ვისაც თქვენგან სწორ გზაზე დადგომა სურს.
და თქვენ ვერაფერს ისურვებთ თუ არ ინება ალლაჰმა, სამყაროთა ღმერთმა.
