(این امر) روزی (تحقّق میپذیرد که) ما آسمان را درهم میپیچیم به همان صورت که طومار نامهها در هم پیچیده میشود. همان گونه که (نخستین بار سهل و ساده) آفرینش را سر دادیم، آفرینش را از نو بازگشت میدهیم (و به شکل دیگری زندگی دوباره میبخشیم و مردمان را برای حساب و کتاب حاضر میآوریم). این وعدهای است که ما میدهیم، و ما قطعاً آن را به انجام میرسانیم. [[«یَوْمَ»: در روزی. روزی که. مفعولفیه (لا یَحْزُنُهُمْ) یا مفعولبه فعل محذوف (أُذْکُرْ) است. «نَطْوِی»: جمع میگردانیم. در هم میپیچیم. «طَیِّ»: جمع گرداندن. در هم پیچیدن. «السِّجِلِّ»: اوراقی که مطالب را روی آن مینگارند. «لِلْکُتُبِ»: حرف (لِ) به معنی (عَلی) و برای بیان علّت است. یا این که لام برای اضافه است. واژه (کُتُب) جمع کِتاب و آن به معنی مَکتوب است. بنابراین معنی (لِلْکُتُبِ) چنین میشود: جمع کردن طومار برای نگارش نوشتههائی بر آن. جمع کردن طومار و نامهها و نوشتهها. «نُعِیدُهُ»: آن را برگشت میدهیم (نگا: اعراف / 29، روم / 27). «وَعْداً»: مفعول مطلق تأکیدی برای فعل محذوف (وَعَدْنا) است.]]
