(ای پیغمبر! اگر کافران، تو و آئین اسلام را استهزاء میکنند، غمگین مباش که) بیگمان پیغمبرانی پیش از تو استهزاء شدهاند و من کافران (استهزاء کننده) را مدّتی مهلت دادهام و (آزاد گذاشتهام) سپس ایشان را گرفتار (قهر و عذاب شدید خود) ساختهام. آیا باید عذاب من (در حق ایشان) چگونه بوده باشد؟! (تاریخ گذشتگان را بخوانید و شهر و دیار و آثار جبّاران را بنگرید تا بدانید). [[«أَمْلَیْتُ»: مهلت دادهام و آزاد گذاردهام. ناقص واوی و از مصدر (مَلاوَة) به معنی آزاد گذاشتن و به حال خود رها کردن است (نگا: آلعمران / 178). «عِقَابِ»: اصل آن (عِقابی) است. یعنی عذاب و عقاب من. «فَکَیْفَ کَانَ عِقَابِ»: جمله پرسشی و برای تعجّب از حال ایشان است و بیانگر مکافات شدید و عذاب سخت خدا میباشد (نگا: بقره / 66، نساء / 84).]]
