و کسانی که (در برابر مشکلات زندگی و اذیّت و آزار دیگران) به خاطر پروردگارشان شکیبائی میورزند، و نماز را چنان که باید میخوانند، و از چیزهائی که بدیشان دادهایم، به گونهی پنهان و آشکار میبخشند و خرج میکنند، و با انجام نیکیها بدیها را از میان برمیدارند. آنان (با انجام چنین کارهای پسندیدهای) عاقبت نیک دنیا (که بهشت است) از آن ایشان است. [[«إِبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ»: به خاطر ذات پروردگارشان. «سِرّاً وَ عَلانِیَةً»: در پنهان و آشکارا. یعنی در جائی که پنهان بهتر است پنهانی میبخشند، و در جائی که آشکارا بهتر است آشکارا میبخشند. حال ضمیر (و) در فعل (أَنفَقُوا) میباشد (نگا: بقره / 274). «یَدْرَؤُونَ»: دفع میکنند. از میان میبرند. «عُقْبَی»: عاقبت نیک. سرانجام خوبی که به دنبال دنیا میآید که بهشت است (نگا: اعراف / 128، هود / 49، طه / 132). «عُقْبَی الدَّارِ»: سرانجام خوب دنیا که بهشت است. (عُقْبَیا) مصدر است و به فاعل خود (الدَّارِ) افزوده شده است.]]
