(ای پیغمبر! ایشان را بترسان از) روزی که آنان را (خدا برای حساب و کتاب) گرد میآورد (و ایشان در آن روز به یاد زندگی دنیا میافتند و از هراس رستاخیز فکر میکنند که) انگار جز ساعتی از روز (در دنیا نبودهاند و) نماندهاند (تنها بدان اندازه) که با همدیگر آشنا شوند (و آن گاه از یکدیگر خداحافظی کنند و به سرای دیگر روند! در روز قیامت) به راستی کسانی زیانبارند که رویاروئی با خدا را تکذیب کردهاند و راهیاب نبودهاند. [[«یَحْشُرُهُمْ»: آنان را گرد میآورد. «لَمْ یَلْبَثُوا»: نماندهاند و بسر نبردهاند. «یَتَعَارَفُونَ بَیْنَهُمْ»: یکدیگر را ببینند و بشناسند. با هم آشنا شوند. این جمله راجع به آشنائی آنان در یک ساعته دنیا است (نگا: روم / 55، احقاف / 35، مؤمنون / 112). برخی این آشنائی را مربوط به روز رستاخیز میدانند و میگویند: کافران در قیامت همدیگر را میشناسند و بر سر کفر و ضلال خود یکدیگر را لومه و سرزنش میکنند.]]
